Concertverslag; Martin Smith & band in Den Haag

Gisteravond 1 juni was het zover, het optreden van Martin Smith en zijn band! Martin Smith was voormalig zanger van de bekende band Delirious?. Het concert vond plaats in  City Life Church in Den Haag.

Nadat Martin gestopt was met Delirious? is hij veel muziek gaan schrijven en ook in zijn kerk in Brighton heeft hij een worshipteam samengesteld. Samen met zijn worshipteam kwam hij optreden.

Hij speelde veel van zijn nieuwe eigen nummers, bekende worshipnummers als  Our God is Greater en How Great is Our God  en ook, zoals ik al hoopte, veel Delirious nummers! Majesty, Our God Reigns, Did you feel the mountains tremble, History Maker en ook mijn favoriete nummer van Delirious? Obsession. Het was alsof je gewoon weer bij een concert van Delirious? was! Zijn band was erg goed en speelde de nummers exact na en met Martin's stem klok het weer als in de oude tijden.

Hij sluitte af met een van zijn eigen nummers Back to You (God's great dancefloor). Een nummer met een goede inhoud qua tekst, maar ook erg lekker dansbaar. De tekst I feel alive, I come alive, I am alive on God's great dancefloor met een goede beats, strakke (bas)gitaar lijnen en je hebt een dansend publiek! Het eindigde met een deel van het publiek dansend op het podium!

Na wat we-want-more gejuich gaven ze nog een toegift die, om eerlijk te zijn, het vorige nummer niet kon overtreffen. Maar het was een hele gave avond! Ik had echt weer een Delirious? gevoel gecombineerd met echte aanbidding, wat wilt de mens nog meer?! Het was allemaal erg goed geregeld en er hing een heerlijke en gezellige sfeer.

Concertverslag: Jesus Culture HMH Amsterdam (recensie)

Op dinsdagavond was het dan eindelijk zover, het concert van Jesus Culture. Na een lange tijd file waren we nog net voor half acht bij de HMH. En daar stond al een lange rij voor de ingang. We waren ingelicht over de drukte, maar zo druk?  Er waren 5500 mensen aanwezig.

We kwamen met het intro van Come Away binnen. Klonk al erg goed, alleen kwam de drum er nogal bovenuit, maar dat werd snel opgelost. Het was het begin van een geweldige avond!

De nummers, Rooftops, Freedom Reigns, Jesus Your Name is Power, Holy, holy, holy, I want to know You, Show me Your Glory en One Thing Remains waren de nummers die ze gespeeld hebben. Na de pauze werd er gepreekt, dat duurde best wel lang en aangezien het per regel vertaald werd ( wel uitmuntend goed trouwens ) is de power van zo'n preek vaak snel weg.

Recensie; Red afsluiter Maintage Flevo festival 2011

Wat hebben we er toch lang op gewacht dat RED naar Nederland zou komen. Ze weten een goed entree te maken om meteen even mainstage af te sluiten. Met hun meer dan een uur durende show konden we meteen een goeie kennismaking maken.

Harde drums, knallende (bas)gitaren en een lekkere rockstem. Dat is kort samengevat RED.
Tijdens hun show speelde ze naast hun nummers van End of Silence ook veel nummers van hun nieuwe album Until we have faces.
RED is goed in wat ze doen, alleen afwisseling bleef een beetje uit. De "drumsolo" van het meespelen met bekende songs, vind ik niet erg bijzonder. Hun eind was ook een beetje wazig, opeens waren ze van het podium af en bleek het afgelopen te zijn. Tot ze weer terug kwamen om nog twee toegiften te spelen.
Maar verder hoor je me niet hoor, ik heb me prima vermaakt tijdens hun show en ik vond ze ( ondanks vele negatieve reacties ) een topafsluiter voor flevo.

Recensie; Starfield mainstage/tabernakel

Mijn eerste kennismaking met de christelijke muziek was op de EO Jongerendag van 2008, waar Starfield als eerste optrad. Ik vond het geweldig. In de latere jaren is mijn muzieksmaak toch wat veranderd, maar ik moet eerlijk bekennen dat ik toch erg genoten heb van hun beide optredens op Flevo.

Hun album van vorig jaar ( The Saving One ) is bij de meeste mensen niet echt lekker in de oren gevallen. Daar heeft Starfield rekening mee gehouden, zij hebben vooral het oude werk gespeeld.
Ook had iedereen die in 2008 bij de EOJD was waarschijnlijk een déjà vu, want onze lieve Canadeze heren zongen ons weer toe met "Nederlend, O Nederlend".

De dag na hun mainstage act gaven ze nog een knallend optreden weg in de Tabernakel. Met ook veel "standaard worshipsongs". En het publiek springend hand-in-hand op hun eigen nummers.

Deze heren hebben zichzelf weer op de kaart gezet in Nederland. Een dankbare band zonder ego en een lekker geluid, die kunnen we nog eens terugzien.

Review; EO Jongerendag 2011

Gister, 4 juni, was het dan zover de 37e editie van de EO Jongerendag. Het was voor mij al weer de 4e keer dat ik het mee mocht maken.

Een dag waar onder andere; Kutless, The Afters, Toby Mac en The Gentlemen optredens gaven. Naast dat waren er mooie openingen, met Pearl Josefzoon en het Amersfoortse jeugdorkest. Praisekees verzorgde weer de worship en hebben de heren van het TV-programma UpsideDown een spetterend optreden gegeven.Tiemen Westerduim zorgde dit jaar weer voor de overdenking.

Zelf vond ik het dit jaar minder. Sowieso omdat de Gentlemen alleen op het buitenpodium op mocht treden. Tja, het is wel te begrijpen de EO heeft natuurlijk zijn "beschaafde" status hoog te houden heeft, ahum... (muziekbarbaren)Het optreden van de The Gentlemen was wel het hoogtepunt van de dag!
En dat opeens het eind van het nummer Pride Away van Kutless weg was gelaten? Ik was al helemaal verbaast dat ze het nummer gingen spelen en het hoogtepunt van dat nummer is toch wel het eind met een paar lekkere harde screams... Maar dat kan natuurlijk ook niet op een EO Jongerendag! Het is te vergelijken met het nummer Ave Maria, maar dat je dan telkens geen Maria zingt...
Maar dan mag natuurlijk wel een baut,bagger artiest als Toby Mac optreden. Begrijp me goed, ik vind zijn nummer opzich wel oké maar die gast heeft z'n tijd gewoon gehad.
Wel was het "best wel geniaal" dat z'n microfoon het bij het eerste nummer niet deed, wij waren pas wat later naar binnen gegaan ( omdat dus buiten een geniale band optrad! ) en stonden niet erg vooraan. We moesten op de schermen kijken. En als je dan het gezicht van Toby Mac volop aan het zingen ziet op het scherm maar geen geluid hoort is dat best wel geniaal!

Voor volgend jaar weet ik dus niet zeker of ik weer zal gaan.
Hoe vonden jullie het?

Concertverslag; Easter Live.

Gister, 25 april, was het dan zover. De eerste editie van Easter Live!
Een muziek/concert avond met de nederlandse band InSalvation, de Ierse band Rend Collective Experiment die vorig jaar ook al het hoofdpodium van het Xnoizz Flevofestival mocht betreden en last but not least Christafari de band met de heerlijkste reggae sounds!
Oftewel een geslaagde avond.

Het begon met Insalvation, een band waarvan ik eerlijk gezegd nog nooit gehoord had tot het moment dat ze hun eerste nummer begonnen te spelen ,Victorious, en het in me opkwam dat het de band is waarvan m'n broer een cd heeft en TE vaak draait. Wat ik meestal niet waardeerde om het subtiel te zeggen.
Ze speelde zeker wel goed en hebben echt passie voor worship, maar het is gewoon niet mijn smaak.

Vervolgens kwam de band Rend Collective Experiment. Ik had ze op Flevo helaas gemist en was erg benieuwd naar hun optreden. Ze waren dit keer met z'n vieren. Iets wat mij nog niet helemaal helder is van de band, uit hoeveel ze nu bestaan? De ene keer blijken ze met z'n 10en te zijn en de volgende keer met z'n 4en. Zijn ze niet aardig dat steeds mensen weggaan? Ik weet het niet..
Maar goed, daar ging het niet over.
Over hun optreden. Erg goed en ook weer oprechte passievolle worship. Helemaal op hun eigen manier.
De nummers als I Exalt You, Movements en You Bled waren echte toppers.
Ik had alleen heel iets anders van hun verwacht, maar het was toch een heerlijk worshipfeestje.

Na de pauze was het de beurt aan Christafari om de avond nog lekker te laten swingen. En dat is ze zeker gelukt. In het begin stonden een paar mensen vooraan te dansen en in verloop van tijd kwamen er steeds meer mensen bij. En bij het laatste nummer, Warriors, hebben ze de hele zaal vooraan laten swingen!
Naar mijn mening was Christafari toch wel Tha Bomb van de avond.


In de pauze werd er nog een filmpje van Compassion (http://www.compassion.nl/) getoond. Ik was samen met mijn beste vriendin gekomen en we zijn al vaker op die filmpjes gestuit. Maar telkens was er toch weer iets wat ons in de weg stond.
Dit keer hadden we toch zoiets van; DOEN! Anders blijven we erover denken en daar hebben die kinderen ook niet veel aan. Dus zijn we naar de stand geweest en wat meer informatie gevraagd. En nu zijn wij de gelukkige "sponsorouders" van de vijfjarige Jack uit Peru.
Ik zal jullie op de hoogte houden over hem!

Zoals al eerder gezegd, het was een geslaagde avond!